Rozpoczynając w lutym 2008 r. moja kampanię patriotyczną i podejmując wcześniej, przez lata, działania w obronie Kościoła i Narodu, starałem się wciąż nawiązywać do idei wielkiego Prymasa Tysiąclecia, Stefana kardynała Wyszyńskiego. Uważam, że sięganie do jego tak bogatej spuścizny duchowej powinno być najlepszym wzorcem na co dzień.

Przypomnę tu tylko kilka z jakże ważnych wskazań Prymasa. Oburzając się na przejawy krajowego antypolonizmu, wielokrotnie z pasją piętnował wszelkie przejawy obrażania Narodu i polskości. Już w 1964 r. powiedział: „Dzisiaj często spotykamy się ze zjawiskiem opluwania własnego gniazda. Ludzie, zwłaszcza niezbyt wykształceni, natrząsają się z naszej przeszłości historycznej, nie doceniając wielkiej ofiary, każdej kropli krwi wylanej za naród czy kropli potu z czoła rolnika, która wsiąkła w ziemię ojczystą. To wszystko wskazuje na wielką potrzebę wołania o szacunek dla dziejów narodowych, dla trudów pokoleń, dla ich ofiarnej krwi przelanej w powstaniach, w walce o wolność Ojczyzny na wszystkich kontynentach, czy w ostatnim Powstaniu Warszawskim".

Ileż razy Prymas nauczał: „Największa miłość to Polska" i deklarował: „Kocham Ojczyznę więcej niż własne serce i wszystko, co czynię dla Kościoła, czynię dla niej". Stanowczo stwierdzał w słynnym kazaniu na Jasnej Górze 1 czerwca 1958 r.: „Na każdym kroku walczyć będziemy o to, aby Polska była Polską! Aby w Polsce po polsku się myślało!"

W kazaniu wygłoszonym w Warszawie 25 maja 1972 r. powiedział: „Naród bez przeszłości jest godny współczucia. Naród, który odcina się od historii, który się jej wstydzi, który wychowuje młode pokolenia bez powiązań historycznych - to naród renegatów! Taki naród skazuje się dobrowolnie na śmierć, podcina korzenie własnego istnienia...".

Przeciwstawiając się negatywnym uogólnieniom na temat Polski, kardynał Wyszyński głosił: „Wiele sami ucierpieliśmy od innych narodów ale żadnego z nich świadomie nie skrzywdziliśmy. Słusznie zauważa jeden z naszych myślicieli, Feliks Koneczny, że Polacy w każdej chwili są gotowi skrzywdzić Polskę z obawy żeby nie skrzywdzić kogoś innego". Wielokrotnie z ubolewaniem przeciwstawiał się wszelkim pomawianiom Polaków o rzekomy antysemityzm, między innymi w czasie rozmowy z premierem PRL Józefem Cyrankiewiczem 14 stycznia 1957 r.

Zawsze występował za obroną interesów narodowych Polski i przeciwstawiał się postawie negocjowania „na klęczkach" w polityce międzynarodowej. Jakże aktualne i dziś, w czasie, gdy tak niezbędne jest odrzucenie szkodzącego interesom Polski traktatu lizbońskiego, jest przypominanie słynnych twierdzeń Prymasa Tysiąclecia z 1976 r.: „Nie wolno wchodzić w takie układy i przyjmować takich zamówień, które byłyby krzywdą dla kultury narodowej i suwerenności gospodarczej". Przeciwstawiając się złudzeniom „internacjonalizmu" mówił: „Nie możemy stać się plackiem, który będzie się zgniatać jak w dzieży. Musimy łokciami wyrabiać sobie prawo do życia".

Dziś, gdy tak wiele „łże-elit" i  czerwonych dynastii działa na szkodę polskich interesów narodowych, tym mocniej warto przypominać stwierdzenia Prymasa wymierzone w konformistyczne „elity żłobowe", które dla „kęsa chleba odstępują prawdę". W czasie, gdy połowa Polaków jako ofiary transformacji po 1989 r. znosi żywot poniżej minimum socjalnego, jakże potrzebne jest przypominanie o ogromnym, wciąż za mało docenionym i za mało znanym dorobku kard. Stefana Wyszyńskiego z dziedziny katolickiej nauki społecznej. Dorobku człowieka, który zawsze stawał po stronie skrzywdzonych i poniżonych.