Niezmierną radością napawa nas fakt, iż na naszą pocztę internetową napływają wyrazy poparcia od ludzi młodych. Jest to pocieszające tym bardziej, że czasy, w których żyjemy nie są dla ludzi młodych łatwe, z tego względu, iż na ich niewinność, młodzieńczy zapał i szlachetne ideały czyha na każdym agresja, bezduszny konsumpcjonizm, propaganda życia „na luzie" - bez zasad, bez zobowiązań - jednym słowem bezbożna indoktrynacja.

Taka sytuacja stwarza niezwykle trudne warunki do rozwoju duchowego młodych ludzi, do zachowania i kształtowania ich wrażliwości moralnej i postawy patriotycznej. Tych zaś, którzy wyniesioną z domu wiarę i miłość do Ojczyzny pragną publicznie wyrażać czeka jedynie ośmieszenie, niezrozumienie, a nawet publiczny ostracyzm.

Dlatego tym bardziej godne podziwu jest to, iż są jeszcze młodzi ludzi, którzy nie wstydzą się swych korzeni, swej wiary, i którzy mają odwagę mówić o tym głośno. Przykładem niech będzie tu 17-letni Wojciech Nadobnik z Komornik k. Poznania, który nadesłał nam pocztą mailową swój wiersz „Kolumna", którego inspiracją był wiersz „Tylko polskości Tobie nie wybaczą" zamieszczony na naszej stronie internetowej.

Wojciech, mimo tak młodego wieku, zaskakuje nas niezwykłą dojrzałością przemyśleń - jego wiersz przepełniony jest patriotyzmem i głębokim zatroskaniem o losy Ojczyzny.

Można sobie życzyć, by postawa Wojciecha zainspirowała i pobudziła innych młodych ludzi do odważnego mówienia o przywiązaniu do ziemi ojczystej i chrześcijańskich tradycji.

Liczymy, że młodzi, wspaniali ludzie - tacy jak Wojciech - będą przyłączać się do nas i swoim przykładem dodawać nadziei i odwagi innym.Szczęść Boże!

Jestem stałym czytelnikiem "Naszego Dziennika" i sympatykiem RPN. Z radością zauważyłem wiersz opublikowany na stronach Ruchu. Zachęcony tym faktem nadsyłam poniższy wiersz z okazji rocznicy Niepodległości.

"Kolumna"

Zapomniany przez naród, pamięci znak stary
Stoi potężny, a między innymi filary
Znaczą go kształt i ogląd niezwykły
Lecz pogardzi nim, kto do bogactw nawykły

Kolumna śpi.

Popękana przez lata, zniszczona wiekami
Krwi rosą skropiona, wspierana krzyżami
W niej medalik, zdjęcia i świętych obrazy
Dawnych wieszczów pisma i sejmów ukazy.
Harfa której ni jedna nie ostała się strunica
a gra.
Bogurodzica.

Kolumna śpi.

W niepamięci u ludzi, wśród zdarzeń powodzi
Czeka aż czas przyjdzie, aby się odrodzić
Marniejąc słyszy wtem sygnał znajomy
O północy bijące miejskich wieżyc dzwony

Kolumna budzi się!

Powstaje w noc listopadową jedyną
Wzmacnia się ludzi nadzieją, wszak przednie to wino
Rośnie ponad stan, by między obłoki
Twarde napotkać i tajemne opoki
Co są w sercach ludzi, nie na nieboskłonie
Kolumna już wadzi, dotyka się o nie
I uderza , trze kamień o kamień
Nie o laur to walka, nie o tytuł zmaganie
Lecz by trójcą tą stała polska ziemia żyzna
BÓG HONOR OJCZYZNA

Runęła kolumna, lecz zwycięstwo wielkie
Oto pękają i nikną złe opoki wszelkie
A człowiek z kajdan umysłu wyswobodzony
Światłem mądrości wielkiej oświecony
W pamięci mając lat przeszłych zaszłości
Budować może śmiało zrąb szczęśliwej przyszłości

Kolumbryna wróci, zdobna w blizny chwalebne
Wszak dzieło odnowy rok za rokiem potrzebne

Tak nam służyć będzie, aż z nakazu Bożego
Przyjdzie dzień ostatni, czas Sądu Wielkiego
Zniknie naród, ta się jedna ostanie
Historii kolumna, czynów wielkich pamięć!

Wojciech Nadobnik, Komorniki k. Poznania ( 17 lat )