Szanowny Panie wiceprezesie,

Z wielką radością przyjmuję zainteresowanie moją osobą, które Pan wyraził w tak krótkim czasie. Jest to dla mnie gest budujący, gdyż dzięki temu czuję potrzebę wytężonego działania i więź, która nas łączy poprzez te same głębokie wartości wynikające z prawdziwie szczerej miłości do Ojczyzny. Niniejszy list dołączam do proszonego przez Pana życiorysu i niestety tylko dwóch deklaracji członkowskich; piszę w potrzebie wyrażenia swoich refleksji na temat Ruchu Przełomu Narodowego, dlatego od razu przepraszam za zabranie Pańskiego cennego czasu na przeczytanie.

Ruch Przełomu Narodowego jest nadzieją dla Polski, ratunkiem dla jej żywotnych fundamentów, tworzonych przez Naród wspólnie z Kościołem katolickim. Szczególnie ważna jest idea Ruchu jako stowarzyszenia wolnego od przynależności do jakiegokolwiek bloku politycznego, bliskiego powiązania z którąś z partii. Dlatego przy początkowym zapoznawaniu się z założeniami Ruchu od razu przychodzi na myśl wizja ugrupowania wolnego od partyjniackich gier, od ludzi, których twarze od początku lat  90. tworzą polską scenę polityczną. RPN ma wielką szansę stać się potężną siłą, wywierającą skuteczną presję na kolejne rządy, jednak będzie to możliwe dopiero po utworzeniu szerokiego frontu patriotycznego, w którego szeregach będą obok ludzi prostych - wykształceni, obok starszych - młodzież, przedstawiciele różnych grup zawodowych, a także księża. Myślę, że trzeba będzie podjąć kroki ku współpracy z innymi organizacjami o podobnych podstawach ideowych.

Pozwolę sobie poruszyć jeszcze jeden problem, mianowicie członków Ruchu. Jest istotne, aby uważać kogo się przyjmuję w szeregi, jeżeli dostrzeże się u człowieka jaskrawe odstępstwa od założeń Statutu i moralności, to trzeba taką osobę bezwzględnie usunąć z szeregów Ruchu. Wiem, że brzmi to brutalnie, jednak jeżeli chcemy zmienić Polskę i nie powtarzać historii byłych, innych organizacji podobnego typu, to takie kroki są konieczne. Kiedy Ruch się rozwinie to zapewne w jego szeregi będzie się chciało lub wkroczyć wielu ludzi, którzy będą karierowiczami i egoistami, a przecież nasz Ruch musi wzbudzać zaufanie nie tylko szczytnymi celami, ale przede wszystkim szlachetnymi ludźmi, którzy będą je realizować.

Kończąc, pragnę jeszcze raz podziękować i uznać, że wkraczamy na drogę owocnej współpracy. Powyższe uwagi pisałem z myślą, że odczyta je osoba o wiele lepiej ode mnie znająca problemy Ruchu, tak więc mam nadzieję, że będą one tylko skromną moją opinią na powyższe tematy. Życzę niewyczerpanych pokładów sił i ciągłych łask Bożych na drodze trudnej i pełnej przeszkód, która  prowadzi do prawdziwej, katolickiej Rzeczypospolitej.

Szczęść Boże
Krzysztof  Wróbel