List otwarty Ruchu Przełomu Narodowego do Prezydenta RP, Premiera, polskich parlamentarzystów i polskiej opinii publicznej

Z ogromnym oburzeniem obserwujemy rosnące naciski niektórych bardzo wpływowych środowisk żydowskich, w szczególności z USA, zmierzające do wymuszenia na naszym kraju wielkiego niszczącego haraczu, nazywanego roszczeniami za mienie żydowskie. Według słynnego żydowskiego profesora z USA, Normana Finkelsztejna, stanowczego obrońcy Polski przed szantażystami żydowskimi haracz ten ma wynosić około 65 miliardów dolarów. Niedawno lewicowy „Przegląd" podał w tym kontekście jeszcze bardziej niepokojące dane - ocenił roszczenia żydowskie wobec Polski na sumę od 65 do 100 miliardów dolarów. Autor „Przeglądu", krytycznie odnosząc się do tych wielkich roszczeń wobec Polski, stwierdził, że po ich wypłacie Polska stałaby się jednym z najuboższych krajów Europy.

Faktycznie już dziś należymy do najuboższych krajów Europy. Po wypłacie tak wielkich roszczeń spadlibyśmy na sam dół tabeli krajów Europy pod względem stopy życiowej mieszkańców. Jak wiemy, już teraz pojawiły się różne głosy alarmujące, że w przyszłym roku może dojść do całkowitego załamania systemu emerytalnego w Polsce - może zabraknąć na emerytury dla milionów Polaków. Trudno wyobrazić sobie, jakie skutki dla budżetu państwa polskiego i dla polskiego narodu jako całości przyniesie ugięcie się przed nieuzasadnionymi, tak wielkimi i tak krzywdzącymi Polskę roszczeniami żydowskimi. A do tego ugięcia się przed roszczeniami jest wyraźnie gotów obecny rząd PO pod kierownictwem Donalda Tuska. Sam premier zapowiadał w Tel Avivie w marcu 2008 r. gotowość przeprowadzenia korzystnej dla Żydów ustawy reprywatyzacyjnej w polskim Sejmie do września bieżącego roku. Być może zwleka teraz z wywiązaniem się z tej obietnicy z obawy na groźbę masowego protestu w Polsce. Prędzej czy później prawdopodobnie podejmie jednak decyzję tego typu, ulegając naciskom wpływowych żydowskich kręgów z USA i Izraela oraz ich protektorów z amerykańskiego Kongresu. Przedstawiciele tego Kongresu publicznie ingerują w wewnętrzne sprawy Polski, zabierając głos na rzecz naszego całkowitego ustąpienia wobec roszczeń żydowskich.

Trudno nie kryć oburzenia z powodu faktu, że z najgwałtowniejszymi naciskami na Polskę w sprawie roszczeń żydowskich występują przedstawiciele najbogatszych Żydów w USA, choćby miliarder Edgar Bronfman, do niedawna prezes Światowego Kongresu Żydów. Przypomnijmy, że bogaci Żydzi amerykańscy, zamiast naciskać na Polskę, powinni sami bić się w piersi z powodu zbrodniczej wręcz obojętności w dobie wojny wobec tragedii Żydów europejskich. Wymownie i szczegółowo opisali to liczni obiektywni autorzy, choćby syjonista Dawid S. Wyman w książce „Pozostawieni swemu losowi. Ameryka wobec Holocaustu 1941-1945".

Bogaci amerykańscy Żydzi nie potrafią jednak zdobyć się na choćby cień samokrytyki za swą nikczemną obojętność na los żydowskich współrodaków w dobie wojny. Zamiast tego próbują na zasadzie „łapaj złodzieja" zrzucić odpowiedzialność za swe zobojętnienie na innych, głównie na naród polski, finansując dosłownie setki antypolskich paszkwili książkowych, filmów, seriali telewizyjnych. W swej antypolskiej podłości niektórzy z Żydów amerykańskich posuwają się do samych krańców (vide I. Singer, przez lata jeden z czołowych przywódców Światowego Kongresu Żydów, który w 1996 r. publicznie zapowiedział, że „Żydzi będą upokarzać Polskę", jeśli nie spełni roszczeń żydowskich). I tego podłego szantażystę przyjmowały w Polsce wiosną 2007 r. oficjalne polskie koła rządowe, rozmawiały jak z partnerem, robiąc to wbrew wyraźnym ostrzeżeniom ze strony niektórych polskich naukowców i publicystów, uznających takie rozmowy za niegodne Polski. Zaledwie w tydzień po zakończeniu rozmów polskich z Singerem i towarzyszącymi mu roszczeniowcami, Singer został uznany przez kolegów ze Światowego Kongresu Żydów za defraudanta i złodzieja (ukradł na szkodę wspomnianej wielkiej organizacji żydowskiej aż półtora miliona dolarów). Nader oburzającym jest fakt, że tak niesprawiedliwe roszczenia żydowskie są wspierane przez bardzo dużą część parlamentarzystów amerykańskich. Politycy z kraju Franklina Delano Roosevelta, zamiast narzucać cokolwiek Polsce, zawsze starającej się wspierać politykę amerykańską, sami powinni wciąż bić się w piersi za zdradę, popełnioną wobec Polaków w Jałcie przez amerykańskiego prezydenta. Za zdradę, która przekreśliła szanse suwerenności Polski, decydując o oddaniu nas na pastwę zniewolenia przez Sowietów na kilkadziesiąt lat.

Co najważniejsze, roszczenia żydowskie wobec Polski są całkowicie niesłuszne i kierowane pod mylnym adresem. Polska jako kraj poniosła największe straty w czasie wojny, zarówno pod względem potencjału materialnego i kulturowego, jak i ludnościowego. Nie uzyskała z tej okazji niemal żadnych rekompensat ze strony państwa niemieckiego, poza znikomymi pod względem wielkości sumami dla byłych robotników przymusowych w Niemczech. Żydzi uzyskali za to ponad 100 miliardów dolarów odszkodowań od Niemców, co niestety aż nadto wydatnie wpłynęło na ich złagodzenie krytyki zbrodniczej roli Niemiec wobec ich żydowskich rodaków. (Używanie określeń ‘nazistowskie' zamiast ‘niemieckie', zrzucanie współodpowiedzialności za zagładę Żydów na Polaków, etc.). Rzecz znamienna, Żydzi nie kierują żadnych roszczeń materialnych do takich państw jak Rosja, Ukraina czy Białoruś, zdając sobie sprawę z tego, że tamtejsze elity władzy nie ustąpią ani centymetr wobec roszczeń żydowskich, odrzucą je jako groteskowe. Nasze polskie „łże-elity" natomiast, od dawna uległe wobec środowisk żydowskich, gotowe są na maksymalne ustępstwa wobec ich nacisków, bo po prostu są całkowicie obojętne wobec polskich interesów narodowych.

Poza ogromnymi, i nie wyrównanymi nigdy przez Niemcy, stratami poniesionymi przez Polskę w czasie wojny, w sprawie żydowskich roszczeń wobec Polski trzeba uwzględnić również szereg innych, za mało przypominanych aspektów tej sprawy. Po pierwsze trzeba pamiętać, że Żydzi w pierwszych latach powojennych w Polsce mieli bardzo dogodne warunki odzyskiwania swego mienia. Decydował o tym tak potężny udział Żydów w organach władzy, od wszechpotężnego w gospodarce Jakuba Bermana po ministra Sommersteina, odpowiedzialnego za sprawy odszkodowań. Według tak poważnego źródła żydowskiego jak Amerykański Rocznik Żydowski (American Jewish Book 1947, s. 390), „zwrot mienia żydowskiego, jeśli podjęty został przez właściciela lub potomka, i nie był pod kontrolą państwa, odbywa się bez większych problemów" („The return of Jewish property, if claimed by the owner or his descendant, and if not subject to state control, proceed more or less smoothly"). Wiadomo na przykład, że podchodzący bardzo życzliwie do roszczeń żydowskich sędziowie w Kielcach uznali 90 proc. z nich, chociaż wielu żydowskich właścicieli natychmiast po zrealizowaniu ich roszczeń sprzedawało swoją własność i opuszczało Polskę. Czasami dochodziło przy tym do jaskrawych nadużyć. Na przykład, w regionie Białegostoku, rozgałęziona mafia żydowska we współdziałaniu z Żydami z miejscowego UB oszukańczo „odzyskiwała" mienie po zmarłych Żydach. Szybko sprzedawała je Polakom, a uzyskane w ten sposób pieniądze rozdzielano między członków mafii. (Por. wydawnictwo IPN „Wokół Jedwabnego", Warszawa 2002, t.2, s. 379-387).

Warto przypomnieć, że dużą część lewicowych Żydów, przybyłych do Polski z Rosji po 1944 r. wyposażono nie posiadanymi nigdy przedtem mieszkaniami w Polsce, nieraz luksusowymi (w rozlicznych miastach, od Warszawy po Wrocław i Szczecin). Tysiące Żydów skorzystało z przekazanych im za darmo dobrze wyposażonych mieszkań i warsztatów na Dolnym Śląsku. Należy przypomnieć również o mało wspomnianym, bardzo smutnym dla Polski epizodzie działalności gospodarczego dyktatora Polski stalinowskiej Hilarego Minca i współdziałającej z nim żydowskiej kliki. To Hilary Minc w zabójczy dla narodu polskiego sposób wygrał tzw. „bitwę o handel", niszcząc gros prywatnej inicjatywy. To właśnie ekipa żydowskich komunistów, na czele z H. Mincem, była szczególnie odpowiedzialna za rozgrabienie prywatnej własności w gospodarce, handlu, itp. Warto byłoby również podliczyć rozmiary strat, poniesionych przez Kościół katolicki na Kresach i przez poszczególnych polskich obywateli na skutek rabunku ich mienia na Kresach przez żydowskich komunistów w latach 1939-1941. (Opisał tę sprawę prof. J.R. Nowak w książce „Przemilczane zbrodnie", Warszawa 1999, s. 132-133, 162-163).

Szczególnie ważnym, a ciągle za mało przypominanym aspektem całej sprawy jest fakt, że Polska, począwszy od 1949 r., zawarła porozumienia z kilkunastu krajami zachodnimi, definitywnie regulującymi sprawę odszkodowań za mienie wobec osób, głównie pochodzenia żydowskiego, które wyjechały do tych krajów z Polski i ich rodzin. Ówczesne państwo polskie wypłaciło z tej racji rekompensaty, sięgające kilkuset milionów dolarów (była to suma bardzo wielka, sięgająca miliardów dzisiejszych dolarów, ze względu na zmianę wartości dolara przez dziesięciolecia, jakie upłynęły od czasu tych rekompensat).

Zdumiewa fakt, że podczas niezwykle „wielkodusznie" traktowanych zwrotów mienia żydowskiego  w ostatnich kilkunastu latach doszło do wielu oszukańczych wyłudzeń mienia albo już raz w przeszłości spłaconego, albo też mienia wyłudzonego przez nie mające do tego prawa osoby. Do takich oszukańczych wyłudzeń doszło w wielu miastach Polski, od Krakowa po Katowice, Częstochowę i Bielsko-Białą. Ubolewamy, że żaden z tysięcy polskich prawników nie zdobył się na tak potrzebne badania nad całokształtem zagadnień, związanych z materialnymi roszczeniami żydowskimi wobec Polski. Jakże potrzebna jest na ten temat gruntowna książka, szczegółowo analizująca wszystkie konkretne dane na temat rekompensat, jakie Polska wypłaciła różnym krajom z okazji mienia oraz jakie zapłacono dla indywidualnych obywateli żydowskich.

Ubolewamy, że w tak ważnej dla Polski i Polaków sprawie, która może mieć bardzo negatywny wpływ na poziom stopy życiowej Polaków, nie słyszymy ciągle żadnego publicznego głosu najsilniejszej opozycyjnej partii politycznej - Prawa i Sprawiedliwości. Uważamy, że dawno powinna publicznie zaprotestować przeciwko skrajnej gotowości rządu Tuska do ustępstw wobec żydowskich szantażystów. Prawo i Sprawiedliwość powinno również systematycznie działać na rzecz udaremnienia planów ściągnięcia wielkiego planu haraczu z biednej Polski. Apelujemy do kierownictwa Prawa i Sprawiedliwości, oraz do kierownictw innych partii i organizacji społeczno-politycznych, do wszystkich, dla których jest ważna sprawa polska: „Nie dajmy ograbić Polski !"

Zarząd Ruchu Przełomu Narodowego